epc en kwaliteitsverklaringen

Is de collector met de hoogste opbrengst van topkwaliteit altijd de beste keuze?

Dan heb je net, misschien met behulp van deze site, de collector gekozen met de hoogste opbrengst, en dan komt de vraag of dit dan ook automatisch de juiste keuze is. Het antwoord op deze vraag is: Nee, niet altijd. Sommige fabrikanten die topkwaliteit collectoren produceren, maar ze niet laten keuren of certificeren, kan men beter niet toepassen indien men moet voldoen aan de epc-eis bij nieuwbouw, of aan de eisen die het verkrijgen van een energielabel vereisen. De NEN7120 dicteert namelijk dat voor collectoren die geen kwaliteits- of gelijkwaardigheidsverklaring hebben een vaste forfaitare waarde voor de opbrengst conform diezelfde norm, gebruikt dient te worden voor de epc-berekening, in plaats van de opbrengst die bijvoorbeeld het Solar Keymark of het energielabel aangeeft. Deze forfaitaire opbrengst is meestal vele malen lager dan de werkelijke opbrengst, wat het toepassen van dergelijke collectoren in dergelijke gevallen niet aantrekkelijk maakt (NEN 7120: 1.6 GJ/m² stand 2014).

Verder is het zo dat bij systemen kleiner dan 10 m2 collectoroppervlakte het complete systeem (dus alle componenten) als een geheel gecertificeerd dient te zijn. Men word dan min of meer gedwongen om een pakket te kopen wat gekeurd is. Men kan dan dus niet zelf bijvoorbeeld heatpipes kiezen in combinatie met een 250 liter boiler, als het pakket uit vlakke plaatcollectoren en een 250 liter boiler bestaat. Heeft men een bestaande woning en niets te maken met epc of energielabeling, dan heeft men met deze materie niets te maken en is men uiteraard vrij om zelf te kiezen wat men op het dak en in de technische ruimte wil.

DE NEN 7120 (EPG) norm

De norm NEN 7120 - Energieprestatie van gebouwen (EPG) geeft de bepalingswijze voor de EPC voor zowel woningen als utiliteit, waar dat nu in afzonderlijke normen is vastgelegd. Vanaf 1 september 2015 wordt de norm tevens toegepast voor de bepaling van het energielabel. Wat betreft tapwater is de grootte van de woning in de NEN7120-norm bepalend voor de benodigde energie om tapwater op te warmen per jaar.

Zo kan men aflezen dat een woning van 100 m2 oppervlakte 7000 MJ aan energie nodig heeft voor tapwaterverwarming (Dat is ca 94 liter per dag opwarmen van 10° naar 60°). Onderstaand de tabel met de

Beknopt overzicht Warmtetapwatervraag versus forfaitare opbrengst zonneboiler volgens tabel 19.10:

Warmtapwatervraag per jaar [Mj]:	6000	8000	10000	12000	14000	16000	18000	20000
Warmtapwatervraag per jaar [kWh]:	1667	2223	2778	3334	3889	4445	5000	5556
Warmtapwatervraag per jaar [l]:	29300	39072	48827	58600	68197	78127	87882	97654
Warmtapwatervraag per dag[l]:	80	107	134	160	187	214	241	268
Tabel 19.10 in MJ/jaar:	3843	4905	5838	6471	6884	7287	7607	7862

Of in grafiekvorm:

A. Internationale en Europese certificaten

Collectortest volgens EN 12975
Deze test bevat proeven met betrekking tot de prestaties van de collectoren en de weerbestendigheid ten opzichte van bijvoorbeeld regen, sneeuw en hagel.

Solar Keymark
De certificering volgens het Solar Keymark tot 2014 is ook gebaseerd op de collectortest EN 12975. Echter, de testvoorbeelden worden door een onafhankelijk testinstituut direct uit het productieproces gehaald. Na 2014 baseert ook Solar Keymark zich op de internationale norm ISO 9806. De belangrijkste wijzigingen zijn:

• heatpipes dienen ook een vorsttest te ondergaan;
• voor de opbrengstberekening wordt uitgegaan van drie categoriën. Dit is nodig nu het Solar Keymark wereldwijd toegepast gaat worden. Ieder land kan dan zijn collector toetsen aan de categorie die het weer van zijn land het beste benaderd;
• standaard dient de opbrengst per jaar gerelateerd aan de bruto oppervlakte van de zonnecollector vermeld te worden op de certificaten. Dit maakt een einde aan de verwarring abosrber/apertuuropppervlakte;
• de eisen voor mechanische belasting zijn aangescherpt.

CE–markering
Met een CE-markering ( hier volgens de “Pressure Equipment Directive”), garanderen fabrikanten de naleving van de juiste normen. Er zijn geen externe tests vereist.

B. Nederlandse certificaten

Kwaliteitsverklaring
Een kwaliteitsverklaring is een document dat verklaart dat een product bepaalde eigenschappen heeft die bepaald zijn conform een geaccepteerde norm. Voor een zonnesysteem geldt dat de gegevens uit dit document mogen worden gebruikt in plaats van de forfaitaire waarden zoals vermeld in de NEN 7120, of de toenmalige norm NEN5128. De NEN5128 is vanaf 1 juli 2012 vervangen door de NEN7120. Deze norm dient om de EPC (Energie Prestatie Coëfficiënt) te berekenen en wordt gebruikt om een energielabel toe te kennen aan een installatie of een gebouw.

In de kwaliteitsverklaring staan productspecifieke getallen, bepaald volgens de in de norm genoemde methoden. Wanneer een product niet getypeerd kan worden volgens de in de norm genoemde methoden, kan men door middel van een gelijkswaardigheidsverklaring aantonen dat het product gelijkwaardig is.

De gecontroleerde kwaliteits- en gelijkwaardigheidsverklaring
Een gecontroleerde kwaliteits- of gecontroleerde gelijkwaardigheidsverklaring is een
verklaring, zoals hierboven omschreven, maar is dan door een college verklaringsbeoordeling positief beoordeeld. Bijvoorbeeld bouw- en woningtoezicht van de gemeente kan door gebruik te maken van deze verklaringen eenvoudig zonnesystemen toetsen. De databank met gecontroleerde verklaringen is op het internet te raadplegen via www.isso.nl Op verzoek van de overheid is de organisatie van de Databank Gecontroleerde Kwaliteitsverklaringen vanaf 1 januari 2014 ondergebracht in een zelfstandige organisatie, het Bureau Controle en Registratie Gelijkwaardigheid B.V. (https://bcrg.nl/). De databank, enige jaren geleden opgericht in opdracht van Agentschap NL, werd daarvoor beheerd door het kennisinstituut ISSO in samenwerking met het Nederlands Normalisatie Instituut.